Doğu Karadeniz Bölgesinin kapısı durumunda bulunan Ordu; doğanın tüm güzelliklerinin cömertçe sergilendiği bir şehirdir. Bölgenin en temiz kumu ve en uzun sahil şeridine sahiptir.(100 km)
Kıyı şeridinde; birbirinden güzel koylar, doğal ve sağlıklı plajlar ve çeşitli mesire yerleri mevcuttur. Yeşil ile mavinin hünerlice kucaklaştığı şehri; şair, şu dizelerle anlatmaya çalışmıştır;
 
İlimizin Kısa Tarihçesi: 
 
1963-64 yıllarında Ankara Üniversitesi Dil Tarih Coğrafya Fakültesi Prehistorya Tarihi Kürsüsü Prof. İ. Kılıç Kökten’in, Ordu ilinin Ünye ilçesi civarında yaptığı arkeolojik kazı ve tetkiklere göre; Ordu ilinde yerleşmeye ve medeniyet eserlerinin verilmesine M.Ö. 15 bin yıllarında başlanmıştır.
Ordu ilinin ilk kuruluşu olarak; M.Ö. 756 yılında Miletli Kolonistlerin bulunduğu Kotyora yerleşmesiyle bilinmekte ise de, ilk merkezi Hatipler kurmuşlardır. Yörenin özelliğine göre ahşap malzeme kullanan bu kavmin kalıntılarından  bugün bir şey kalmamıştır.
Ordu ili daha sonraki devirlerde Med, Pers, Roma, Bizans  ve Selçuklu hakimiyetlerine girmiş, 14. yüzyılda Osmanlı toprakları içine katılmıştır. Ordu ili 1920 yılına kadar Trabzon’a bağlı bir kaza iken 17 Nisan 1920 tarih ve 69 sayılı kanun ile il olmuş, 1923 yılında Sancak adı Vilayet olarak değiştirilerek bugünkü mülki taksimatta yerini almıştır.
 
İlimizin Coğrafi Konumu:
Doğuda Giresun, batıda Samsun, güneyde Sivas ve Tokat, kuzeyde Karadeniz ile çevrilidir. Konumu, 40-41 derece kuzey paralelleri, 37-38 doğu meridyenleri arasındadır. İlin alanı 5952 km2 dir. İl genel nüfusu 2000 Genel Nüfus Sayımına göre 887.765 dir. 
Güneyden denize doğru akan Turnasuyu, Melet ırmağı, Akçaova deresi, Ilıca deresi, Bolaman ırmağı, Elekçi deresi, Ceri deresi, Çeviz deresi ve Akçay deresi araziyi derin vadiler halinde bölmektedir. Ordu’da tipik Karadeniz iklimi hakimdir. Kışlar  serin, yazlar ılık geçer. Yılın hemen hemen bütün aylarında yağış vardır. 
İlimizin Ekonomik Kaynakları: 
Ordu ilimizin ekonomisi tarımsal kaynaklara dayanmaktadır. Fındık üretimi tarımsal ekonominin temelini oluşturmaktadır. İl topraklarının %31,3ü fındık bahçesidir. Ayrıca patates ve mısırda yetiştirilmektedir. 
Buğday, arpa, ve yulaf başta olmak üzere tahıl üreticiliği de özellikle iç kesimlerde yaygındır. Yine iç kesimlerde  yapılan hayvancılık da il ekonomisine önemli katkılar sağlamaktadır. 
Deniz ürünleri sahil kesiminde önemli bir gelir kaynağıdır. 100 km uzunluğundaki ilimiz kıyılarında hamsi, istavrit,  mezgit ve diğer balık türleri Ordumuzun önemli bir geçim kaynağı durumundadır.
Bugün bilindiği gibi 18 ilçe, 65 belediyesi ve 508 köyü  bulunmaktadır.
 
İlimizin Doğal Güzellikleri:
Ordu ilimizin yamaçlarına serildiği  ve türkülere konu olan Boztepe, Gülyalı ilçesinde doğal plajı ile Turnasuyu, Akkuş ilçesinde Küçükkertil, Fatsa ilçesinde özel çevre koruma bölgesi ilan edilen Goya gölü, Gölköy ilçesinde  Ulugöl harabeleri, kış sporlarının yapılabileceği Aydoğan tepesi, Ulubey ilçesinde Sayacabaşı, Ünye ilçesinde Çamlık Çakırtepe, Uzunkum, Mesudiye ilçesinde Eriçok tepesi(Köşe Obası), Zile yaylası, Cüle yaylaları, Perşembe ilçesinde Efirli.
 
 
Tarihi ve Arkeolojik Değerler: 
İl merkezinde, Ordu ilinin kuruluş yeri olan Kotyora( Bozukkale), kentimizin 2. kuruluş  yeri olan Bayramlık( bugün Eskipazar olarak biliniyor)  Eski Cezaevi(Kilise), Boyadı köyü sınırları içerisindeki Kumul yaylası yerleşmesi, Etnografya müzesi(Paşaoğlu konağı), Büben kaya mezarları, Hatipli mezarlığı.
Fatsa ilçesinde;  Bolaman kalesi,  Cıngırt kayası 
Ünye ilçesinde;  Ünye kalesi, Gürpınar köyünde kaya mezarları, Şeyh Yunus türbesi 
Perşembe ilçesinde;  Yason kilisesi 
Mesudiye ilçesinde;  Meletios kalesi, Kaleköyü kalesi, kaya mezarları, Arıkmeşe yerleşmesi, 
İkizce ilçesinde;  Ağcakale köyünde 1. derece Arkeolojik sit alanı ilan edilen Gençağa kalesi.
 
İlimizin Yaylaları:
İlimiz merkezinde; Çambaşı yaylası, Aybastı ilçesinde; Perşembe yaylası, Mesudiye ilçesinde; Keyfalan, Yeşilce yaylaları, Topçam yaylaları, Köşe Obası Yaylası, Akkuş ilçesindeki Argın yaylası turizm merkezleridir. Bu yaylalar özellikle yaz aylarında yerli ve yabancı turistlerin uğrak yeridir.
 
İlimiz Folkloru : 
Ordu sahil kesiminde ve iç kesimlere gidildikçe karşılama ve horon türü oyunlar oynanmaktadır. Oyunlara kemençe, davul zurna ve klarnet eşlik etmektedir. 
El sanatları ürünlerinin bazıları; Kilim,kolon, heybe, baston, klarnet, kaval, halı dokumacılığı vb.
Mahalli yemeklerimizin belli başlıcaları; pancar çorbası, pancar sarması, melocan kavurması, sakarca mıhlaması, galdirik kavurması, keşkek, tirmit(mantar) kavurması, mısır ekmeği, turşu kavurmaları, su böreği, hamsi tava, hamsi buğulama,  hamsili içli tava ve diğer balık çeşitleri.
 
İlçeleri :
Ordu’nun biri merkez olmak üzere on dokuz ilçesi vardır. 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 741.371 olup, 423.295’i ilçe merkezlerinde, 318.076’sı köylerde yaşamaktadır. 
 
Merkez: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 186.000 olup, 147.913’ü ilçe merkezinde, 38.087’si köylerde yaşamaktadır. İlçe toprakları dar kıyı ovası ve hemen ardından yükselen dağlardan meydana gelir. Dağlar kızılağaç, gürgen, meşe, kayın, ladin, köknar ve sarıçam ormanları ile kaplıdır. 
 
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri; fındık, mısır, patates, fasulye ve sebzedir. Kıyı kesimlerinde balıkçılık, iç kesimlerde ise hayvancılık yapılır. Sümerbank SoyaFabrikası, un, gıdâ, fındık ürünleri, fındık kırma, orman ürünleri fabrikaları başlıca sanâyi kuruluşlarıdır. 
 
İlçe merkezi. Boztepe’nin eteğinde ve Kirazlimanı kıyısında kurulmuştur. 1888 yangınından sonra plânlı bir şekilde kurulan Ordu, Karadeniz’in en genç şehridir. Samsun-Giresun sâhil yolu ilçeden geçer. İlçe belediyesi Cumhûriyetten önce kurulmuştur. 
 
Akkuş: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 31.106 olup, 7.073’ü ilçe merkezinde, 24.033’ü köylerde yaşamaktadır. Merkez bucağına bağlı 43 köyü vardır. Yüzölçümü 666 km2 olup, nüfus yoğunluğu 73’tür. İlçe toprakları genelde dağlıktır. Dağlar akarsu vâdileriyle parçalanmıştır. Başlıca akarsuları Karakuş ve Bolaman çaylarıdır. Dağlar zengin ormanlarla kaplıdır. 
 
Ekonomisi ormancılığa dayanır. Tarım sınırlı alanda yapılır. Başlıca tarım ürünleri fındık, ceviz, patates ve mahleptir. Bâzı orman köylerinde arıcılık ve tavukçuluk yapılır. Yaylacılık yöntemiyle hayvancılık da gelişmiştir. Kereste fabrikası başlıca sanâyi kuruluşudur. 
 
İlçe merkezi, Ünye-Niksar karayolu üzerindedir. İl merkezine 145 km mesâfededir. Eski ismi Karakuş idi. 1954’te ilçe olan Akkuş’un belediyesi aynı sene kurulmuştur. 
 
Aybastı: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 24.852 olup, 13.885’i ilçe merkezinde, 10.967’u köylerde yaşamaktadır. İlçe toprakları dağlık olup, Canik Dağları ile kaplıdır. Dağlarda yüksek yaylalar vardır. Küçük akarsular, vâdilerle dağları parçalamıştır. Akarsu vâdilerinde küçük düzlükler vardır. 
 
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri patates, buğday, mısır ve fındıktır. Yayla hayvancılığı ilçe ekonomisinde önemli yer tutar. En çok koyun ve sığır beslenir. İlçe topraklarında linyit yatakları vardır. 
 
İlçe merkezi, Canik Dağlarının kuzey eteklerinde, Bolaman Çayının kollarından biri kenarında kurulmuştur. İl merkezine 137 km mesâfededir. 1960’ta ilçe merkezi olan Aybastı’nın belediyesi 1954’te kurulmuştur. 
 
Çamaş: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 9.381 olup 7.755’i ilçe merkezinde, 1.626’sı köylerde yaşamaktadır. Merkez bucağına bağlı 6 köyü vardır. İlçe toprakları genelde dağlıktır. Dağlar akarsu vâdileriyle derin bir şekilde parçalanmış olup, zengin bir ormanla kaplıdır. Başlıca akarsuyu Bolaman Çayı ve kollarıdır. 
 
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri fındık, mısır ve soya fasulyesidir. Yüksek kesimlerde hayvancılık yapılır. İlçe merkezi Canik Dağlarının eteklerinde kurulmuştur. Fatsa’ya bağlı bir bucakken 9 Mayıs 1990’da 3644 sayılı kânunla ilçe oldu. Belediyesi 1975’te kurulmuştur. 
 
Çatalpınar: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 14.695 olup 5.194’ü ilçe merkezinde, 9.501’i köylerde yaşamaktadır. İlçe toprakları genelde dağlıktır. Akarsu vâdilerinde küçük düzlükler vardır. Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri fındık, mısır ve soya fasulyesidir. Yüksek kesimlerde hayvancılık yapılır. Fatsa’ya bağlı belediyelik bir köyken 9 Mayıs 1990’da 3644 sayılı kânunla ilçe oldu. İlçe belediyesi 1973’te kurulmuştur. 
 
Çaybaşı: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 15.295 olup, 5.262’si ilçe merkezinde, 10.033’ü köylerde yaşamaktadır. İlçe toprakları genelde dağlıktır. Dağları parçalayan akarsu vâdilerinde küçük düzlükler vardır. Başlıca akarsuyu Cirit Deresidir. Ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri fındık ve mısırdır. Yüksek kesimlerde yaylacılık metoduyla daha çok büyük baş hayvan besiciliği yapılır. İlçe merkezi, Canik Dağları eteklerinde, Cirit Deresi kenarında kurulmuştur. Ünye’ye bağlı bir bucakken 9 Mayıs 1990’da 3644 sayılı kânunla ilçe oldu. 
 
Fatsa: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 107.031 olup, 74.602’si ilçe merkezinde, 32.429’u köylerde yaşamaktadır. İlçe toprakları kıyı ovası ve hemen ardından yükselen dağlardan meydana gelir. Dağlar orta yükseklikte olup, Canik Dağlarının uzantılarıdır. Başlıca akarsuyu Bolaman Çayıdır. Bu akarsuyun getirdiği alüvyonlu topraklar, eskiden çok girintili olan koyu doldurarak Fatsa Ovasını meydana getirmiştir. 
 
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri fındık, çay, mısır, elma ve armuttur. Hayvancılık ekonomik açıdan ikinci derecede gelir kaynağıdır. Yaylacılık metoduyla ençok sığır ve koyun beslenir. Kıyı kesimlerinde balıkçılık yapılır. Et kombinası ve fındık kırma atölyeleri başlıca sanâyi kuruluşlarıdır. 
 
İlçe merkezi, deniz kıyısında kurulmuştur. Samsun-Ordu sâhil yolu ilçeden geçer, İl merkezine 56 km mesâfededir. İlçe kıyıya paralel olarak büyümektedir. Belediyesi 1876’da kurulmuştur. 
 
Gölköy: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 37.564 olup, 12.822’si ilçe merkezinde, 24.742’si köylerde yaşamaktadır. İlçe toprakları dağlık olup Canik Dağları tamâmını kaplar. Dağların akarsu vâdileriyle parçalanmış kısımlarında yaylalar vardır. Başlıca akarsuları Bolaman ve Melet çaylarıdır. 
 
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri mısır, fındık, armut ve elma olup, ayrıca az miktarda arpa, buğday ve fasulyedir. Hayvancılık ekonomik açıdan önemli gelir kaynağıdır. En çok koyun ve keçi beslenir. Ormancılık gelişmiş olup, başta kereste olmak üzere orman ürünleri ekonomide önemli yer tutar. İlçe topraklarında bakır, kurşun, çinko ve demir yatakları vardır. 
 
İlçe merkezi, Bolaman Çayının kollarından olan bir derenin kenarında kurulmuştur. Ordu-Sivas karayolu 2 km doğusundan geçer. İl merkezine 60 km mesâfededir. 1936’da ilçe olan Gölköy’ün belediyesi aynı sene kurulmuştur. 
 
Gülyalı: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 7.957 olup, 3.383’ü ilçe merkezinde, 4.574’ü köylerde yaşamaktadır. İlçe toprakları kıyı ovası ve hemen ardından yükselen dağlardan meydana gelir. Başlıca akarsuyu Turnasuyu’dur. 
 
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri fındık, mısır, patates, fasulye ve sebzedir. Kıyı kesimlerinde balıkçılık, iç kesimlerde hayvancılık yapılır. İlçe merkezi deniz kıyısında kurulmuştur. Ordu-Giresun sâhil yolu ilçeden geçer. İl merkezine bağlı belediyelik bir köyken 19 Haziran 1987’de 3922 sayılı kânunla ilçe oldu. 
 
Gürgentepe: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 15.275 olup, 7.336’sı ilçe merkezinde, 7.939’u köylerde yaşamaktadır. İlçe toprakları genelde dağlıktır. Akarsu vâdilerinde küçük düzlükler vardır. Başlıca akarsuyu Bolaman Çayıdır. 
 
Ekonomisi, tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri mısır, fındık, armut ve elmadır. Hayvancılık ve ormancılık ekonomik açıdan önemli gelir kaynağıdır. En çok koyun ve keçi beslenir. Fatsa-Sivas karayolu ilçeden geçer. Gölköy’e bağlı belediyelik bir köyken 19 Haziran 1987’de 3922 sayılı kânunla ilçe oldu. Belediyesi 1955’te kurulmuştur. 
 
İkizce: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 28.165 olup 6078’i ilçe merkezinde, 22.087’si köylerde yaşamaktadır. İlçe toprakları dağlıktır. Başlıca akarsuyu Akçay’dır. Ekonomisi tarım ve hayvancılığa bağlıdır. Başlıca tarım ürünleri fındık, mısır ve pirinçtir. Ünye’ye bağlı belediyelik bir köyken 9 Mayıs 1990’da 3644 sayılı kânunla ilçe oldu. 
 
Kabadüz: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 8.670 olup, 3.080’i ilçe merkezinde, 5.590’ı köylerde yaşamaktadır. İlçe toprakları genelde düzdür. Güneyi Canik Dağlarının uzantıları ile kaplıdır. Başlıca akarsuyu Melet Çayıdır. Ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri fındık, patates, fasulye ve sebzedir. Yaylacılık metoduyla en çok sığır ve koyun beslenir. İlçe merkezi Melet Çayı kıyısında kurulmuştur. Merkez ilçeye bağlı bucakken 9 Mayıs 1990’da 3644 sayılı kânunla ilçe oldu. 
 
Kabataş: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 12.417 olup, 5.734’ü ilçe merkezinde, 6.683’ü köylerde yaşamaktadır. Merkez bucağına bağlı 4 köyü vardır. İlçe toprakları Canik Dağları ile kaplıdır. Akarsu vâdilerinde küçük düzlükler vardır. 
 
Ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri mısır ve fındıktır. Yayla hayvancılığı gelişmiştir. En çok koyun ve sığır beslenir. Aybastı ilçesine bağlı belediyelik bir köyken 9 Mayıs 1990’da 3644 sayılı kânunla ilçe oldu. 
 
Korgan: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 33.000 olup, 12.814’ü ilçe merkezinde, 20.186’sı köylerde yaşamaktadır. Merkez bucağına bağlı 15 köyü vardır. Yüzölçümü 206 km2 olup, nüfus yoğunluğu 178’dir. İlçe topraklarını Canik Dağları engebelendirir. Dağlar akarsu vâdileriyle parçalanmıştır. Başlıca akarsuları Elekçi Deresi ve Bolaman Çayıdır. 
 
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri patates, mısır ve fındık olup, ayrıca az miktarda elma, armut, buğday, arpa ve fasulye yetiştirilir. Hayvancılık ekonomik açıdan önemli gelir kaynağıdır. En çok koyun ve sığır beslenir. Arıcılık gelişmiştir. 
 
İlçe merkezi Elekçi Çayı vâdisinde kurulmuştur. Küçük ve gelişmiş bir yerleşim merkezidir. İl merkezine 91 km mesâfededir. 1960’ta ilçe olan Korgan’ın belediyesi 1958’de kurulmuştur. 
 
Kumru: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 31.847 olup 12.847’si ilçe merkezinde, 19.000’i köylerde yaşamaktadır. Merkez bucağına bağlı 30 köyü vardır. Yüzölçümü 344 km2 olup, nüfus yoğunluğu 115’tir. İlçe toprakları dağlıktır. Dağlar Elekçi Deresi ve kolları tarafından derin şekilde parçalanmıştır. 
 
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri patates, mısır ve fındık olup, az miktarda armut, elma, buğday, arpa, fasulye yetiştirilir. Hayvancılık ve arıcılık ekonomik açıdan önemli gelir kaynağıdır. En çok koyun beslenir. Ormancılık gelişmiştir. 
 
İlçe gelişmemiş küçük bir yerleşim merkezidir. İl merkezine 91 km mesâfededir. Eski adı Karacaali ve Karaçalı idi. 1960’ta ilçe olan Kumru’nun belediyesi aynı sene kurulmuştur. 
 
Mesudiye : 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 18.805 olup, 3.804’ü ilçe merkezinde, 15.001’i köylerde yaşamaktadır. Merkez bucağına bağlı 38, Topçam bucağına bağlı 13, Yeşilce bucağına bağlı 7 köyü vardır. Yüzölçümü 1180 km2 olup, nüfus yoğunluğu 19’dur. İlçe toprakları dağlıktır. Doğusunda Giresun Dağları, batısında Canik Dağları yer alır. Başlıca akarsuyu Melet Çayıdır. Yüzölçümü bakımından en geniş ilçedir. 
 
Ekonomisi tarım ve ormancılığa dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri arpa, buğday ve patates olup, ayrıca az miktarda elma, fındık, armut ve mısır yetiştirilir. Köylerde tavukçuluk, arıcılık, sığır besiciliği, el sanatları konularında özendirici çalışmalar yapılmaktadır. 
 
İlçe merkezi Melet Çayı Vâdisinde kurulmuştur. Ordu-Sivas karayolu 1 km batısından geçmektedir. İl merkezine 113 km mesafededir. Eski ismi Hamidiye’dir. İlin en az nüfuslu ilçesidir. Belediyesi 1855’te kurulmuştur. 
 
Perşembe: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 32.150 olup, 9.168’i ilçe merkezinde, 22.982’si köylerde yaşamaktadır. Merkez bucağına bağlı 38 köyü vardır. Yüzölçümü 226 km2 olup, nüfus yoğunluğu 195’tir. Hafif engebeli düzlüklerden meydana gelen ilçe topraklarının büyük kısmı bir yarımada üzerindedir. 
 
Ekonomisi tarım ve balıkçılığa dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri, mısır, fındık patates, elma, armut olup, ayrıca az miktarda soya fasulyesi ve çay yetiştirilir. İç kesimlerdeki yaylalarda küçükbaş hayvan besiciliği yapılır. Balıkçılık ekonomik açıdan önemli gelir kaynağıdır. 
 
İlçe merkezi, Perşembe Köyünda kurulmuştur. Eski adı Vona idi. Samsun-Ordu kıyı yolu ilçeden geçer. İl merkezine 18 km mesâfededir. 1945’te ilçe olan Perşembe’nin belediyesi 1922’de kurulmuştur. 
 
Ulubey: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 16.999 olup, 5.290’ı ilçe merkezinde 11.709’u köylerde yaşamaktadır. Merkez bucağına bağlı 30 köyü vardır. İlçe topraklarını Canik Dağları engebelendirir. Dağlar kayın, köknar ve ladin ormanları ile kaplıdır. Başlıca akarsuyu Melet Çayıdır. 
 
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri mısır, fındık, patates ve fasulye olup, ayrıca az miktarda elma ve armut yetiştirilir. Hayvancılık ve ormancılık ekonomik açıdan önemli gelir kaynağıdır. İlçe merkezi, Ordu-Sivas karayolu üzerinde yer alır. İl merkezine 22 km mesâfededir. Fazla gelişmemiş bir yerleşim merkezidir. 1958’de ilçe olan Ulubey’in belediyesi aynı sene kurulmuştur. 
 
Ünye: 2012 sayımına göre toplam nüfûsu 117.995 olup, 78.227’si ilçe merkezinde 39.768’i köylerde yaşamaktadır. İlçe toprakları, orta yükseklikte ve kıyıya doğru alçalan dağlardan meydana gelmiştir. Dağların yüksekliği 1.500 metreyi geçmez. Başlıca akarsuları Akçay, Cudi Deresi ve Ceviz Deresidir. Kıyıları genelde düzdür. Yüksek kesimleri kayın ormanları ile kaplıdır. 
 
Ekonomisi tarım ve sanâyiye dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri mısır, fındık, elma, patates ve armuttur. Hayvancılık ve balıkçılık gelişmiştir. Fındık kırma atölyeleri ve çimento fabrikası başlıca sanâyi kuruluşlarıdır. İlçe topraklarında demir cevheri yatakları vardır. 
 
İlçe merkezi, Taşhâne Burnu üzerinde kurulmuştur. Amasya-Erzincan karayolu Akkuş üzerinden gelerek, Samsun-Ordu sâhil yolu ile ilçe merkezinde birleşir. İl merkezine 77 km mesâfededir. Gelişmiş bir yerleşim merkezidir. Belediyesi 1877’de kurulmuştur.
 
 
Ben Ordu’yu anlatırken bütün şiirler susar  
Elvan elvan bir sis alır başımı 
Tenim yağmur olur gökyüzünde 
Ruhum çocuklaşır ninni ninni 
Dalgalanır bu masal denizinde 
Peştamalın moru kıskanır diye 
Ben Ordu’yu anlatırken söyleyemem 
Bin bir tonda o yemyeşil kuşağı 
İncir dalında, yosun kuytuda 
Emine kız gözlerinde söyler 
Oysa yedi ton yeşil kokar Ordu sokakları
 
 
ORDU VALİLİĞİ
 
ORDU BELEDİYESİ
 
İL KÜLTÜR VE TURİZM MÜDÜRLÜĞÜ
 
ORDULULAR BİRLİĞİ HİZMET VAKFI
 
ORDU DERNEKLER FEDERASYONU (ORDEF)
 
ORDU DERNEKLER PLATFORMU
 
ORDU SANAYİCİ VE İŞ ADAMLARI DERNEĞİ (ORDUSİAD)

 

 
Başa Dön